ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଜୟଦେବ ବିହାରର ଏକ ଫ୍ୟାଶନେବଲ୍ ବାରରେ ରାହୁଲ ପ୍ରଥମ ଦେଖିଲା ପ୍ରିୟଙ୍କାକୁ । ତା’ର ଲମ୍ବା କେଶ ପିଠିରେ ଢଳି ରହିଥାଏ । ଟାଇଟ୍ ଡ୍ରେସ୍ ତା’ର ଆଉ ତା ସହିତ ବିରାଟ ଗୋଲ ଗୋଲ ଦୁଧ ଓ ମୋଟା ଫୁଲା ଗାଣ୍ଡିକୁ ଆହୁରି ଆକର୍ଷକ କରିଥାଏ ।
ରାହୁଲର ବାଣ୍ଡ ପ୍ରଥମ ଦେଖାରୁ କଠିନ ହୋଇ ପ୍ୟାଣ୍ଟ ଫଟାଇ ବାହାରି ଆସିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା । ସେ ପାଖକୁ ଯାଇ ଫିସ୍ଫିସ୍ କରି କହିଲା, “ତୁମର ଏହି ନରମ ଓଠ, ବିରାଟ ଦୁଧ ଓ ଭିଜାଭିଜା ବିଆ ଦେଖି ମୋର ମୋଟା ବାଣ୍ଡ ପ୍ୟାଣ୍ଟ ଭିତରେ ପାଗଳ ହୋଇ ଉଠିଲା । ଆଜି ରାତି ମୁଁ ତୁମର ବିଆ ଚୁଷି ତୁମର ରସ ପିଇପିଇ ତୁମକୁ ମୋର ରାଣ୍ଡି ବେଶ୍ୟା ବନେଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ଏକ ରାତ୍ରି ଷ୍ଟାଣ୍ଡ – କେବଳ ତୁମେ ଓ ମୁଁ ।”
ପ୍ରିୟଙ୍କା ତା’ର ଆଖିରେ ଡୁବି ଯାଇ ମୁଚୁକି ହସିଲା ଓ କହିଲା, “ତୁମର ଏତେ ମୋଟା ବାଣ୍ଡ ଦେଖି ମୋ ବିଆ ଭିଜି ଯାଉଛି । ଚାଲ ହୋଟେଲ ରୁମ୍କୁ ଯାଇ ଏକ ରାତ୍ରି ପାଗଳ ପରି ଗେହିଁଗେହିଁ କରି ଶେଷ କରିଦେବା ।” ଦୁଇଜଣ ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଏକ luxury hotel ରୁମ୍କୁ ଯାଇ ଦରଜା ବନ୍ଦ କରିବା ମାତ୍ରେ ରାହୁଲ ପ୍ରିୟଙ୍କାକୁ ଜୋର୍ରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ତା’ର ନରମ ଓଠ ଚୁଷି ଚୁଷି ଖାଉଥିଲା । ଜିଭ ପାଟି ଭିତରେ ପୁରାପୁରି ଭରି ଘୂରାଉଥିଲା । ସେ ତା’ର କାନକୁ କାମୁଡି ଚୁଷୁଥିଲା, ଗଳା, କଣ୍ଠ, ବୁକ୍ ଉପରେ ଓଠର ଦାଗ ପକାଉଥିଲା ।
ତାପରେ କ୍ଷଣିକ ଭିତରେ ହାତ ଡ୍ରେସ୍ ଭିତରକୁ ପଶାଇ ବ୍ରା ଉପରୁ ବିରାଟ ଦୁଧ ଚାପିବାରେ ଲାଗିଲା । ରାହୁଲ ପ୍ରିୟଙ୍କାର ଡ୍ରେସ୍ ଜିପ୍ ଟାଣି ଏକ ଝଟକାରେ ଖୋଲି ତଳକୁ ଖସାଇ ଦେଲା । ବ୍ରାର ହୁକ୍ ଫିଟାଇ ଖୋଲି ବ୍ରା ଫିଙ୍ଗି ଦେଲା – ପ୍ରିୟଙ୍କାର ବିରାଟ ଗୋଲଗୋଲ ଦୁଧ ଲହରି ମାରି ବାହାରି ପଡ଼ିଲା । ପ୍ରିୟଙ୍କା ନିଜେ ପ୍ୟାଣ୍ଟି ଖୋଲି ଫୋପାଡି ଦେଲା ଓ ରାହୁଲର ପ୍ୟାଣ୍ଟ ଜିପ୍ ଖୋଲି ତା’ର ମୋଟା କଠିନ ବାଣ୍ଡ ବାହାର କରି ହାତରେ ଚଟକା ମାରି ଉପର-ତଳ କରୁଥିଲା। ରାହୁଲ ତା’ର ପ୍ୟାଣ୍ଟ ଓ ଆଣ୍ଡରୱେୟାର ଫିଙ୍ଗି ପୁରା ନଗ୍ନ ହୋଇଗଲା ।
ରାହୁଲ ପ୍ରିୟଙ୍କାକୁ ଖଟ ଉପରକୁ ଟାଣି ନେଇ ତାର ପାଦ ଆଙ୍ଗୁଳି ଚୁଷିଚୁଷି ଖାଉଥିଲା, ଗୋଡ଼ ଚାଟୁଥିଲା । ଦୁଇଟା ବିରାଟ ଦୁଧ ଜୋରେ ଚାପି ଧରି କାମୁଡି କାମୁଡି ଚୁଷୁଥିଲା – “ଆଃ… ଚୁଷି ଫଟାଇ ଦିଅ ମୋ ଦୁଧ…” ପ୍ରିୟଙ୍କା ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲା । ସେ ତା’ର ପେଟ, ନାଭି ଚୁଷି ତଳକୁ ଯାଇ ବିଆର ଫାନ୍ଦ ମେଲେଇ ବିଆର ଭିତର ମାଲକୁ ଚାଟୁଥିଲା । ଶେଷରେ ତା’ର ଫୁଲା ଭିଜା ବିଆ ଉପରେ ମୁହଁ ପୁରା ପୁରାଇ ଜିଭ ଭିତରକୁ ପଶାଇ ଚୁଷି ଚୁଷି ଖାଉଥିଲା ।
ପ୍ରିୟଙ୍କାର ବିଆ ରସ ବାହାରି ରାହୁଲର ମୁହଁ ଭିଜେଇ ଦେଉଥିଲା । “ଆଃ… ମୋର ବିଆ ଚୁଷି ଖାଅ…ମୁଁ ତୁମର ରାଣ୍ଡି ବେଶ୍ୟା…” ପ୍ରିୟଙ୍କା ମୁହଁରୁ ଶୁଣିବା ପରେ ରାହୁଲ ପ୍ରିୟଙ୍କାକୁ ବେଡରେ ଶୁଆଇ ତା’ର ମୋଟା ବାଣ୍ଡକୁ ବିଆ ମୁହଁରେ ରଖି ଏକ ଜୋର ଧକ୍କାରେ ପ୍ରିୟଙ୍କାର ଗଭୀର ବିଆ ଭିତରକୁ ପୁରାପୁରି ଠେଲି ଦେଲା । “ଆଃ… ତୁମର ଏତେ ମୋଟା ବାଣ୍ଡ ମୋ ବିଆ ଫଟାଇ ଦେଲା… ଉଃ ଆଃ ଆଃ ଜୋରେ…ଜୋରେ….ଗେହି ଦିଅ… ମୋ ବିଆ ଭରି ଦିଅ…” କହି ପ୍ରିୟଙ୍କା ଛାତିକୁ ଫୁଲେଈ ପକାଉଥାଏ ।
ପ୍ରିୟଙ୍କା ନଖକୁ ରାହୁଲର ପିଠିରେ ବସାଇ ଘଷିଘଷି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲା । ରାହୁଲ ପାଗଳ ପରି ଜୋରେଜୋରେ ଧକ୍କା ମାରୁଥିଲା – ଧପ୍ ଧପ୍ ଧପ୍ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧକ୍କାରେ ପ୍ରିୟଙ୍କାର ଦୁଧ ଲହରି ମାରୁଥିଲା ଓ ବିଆରୁ ରସ ଛିଟିକି ବାହାରୁଥିଲା । ମଝିରେ ମଝିରେ ପ୍ରିୟଙ୍କା ରାହୁଲର ବାଣ୍ଡ ମୁହଁରେ ପୁରାଇ ଗଳା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚୁଷୁଥିଲା, ରାହୁଲର ବଲ୍ ଚୁଷୁଥିଲା । ରାହୁଲ ତା’ର ବିଆ ଓ ଗାଣ୍ଡି ଚୁଷି ଖାଉଥିଲା । ସେ ପ୍ରିୟଙ୍କାକୁ କୁକୁର ଭଙ୍ଗିରେ ରଖି ଗାଣ୍ଡି ଚାପି ଧରି ବାଣ୍ଡ ଭରି କରିଦେଇ ଓ ପାଗଳ ପରି ଧକ୍କା ମାରୁଥିଲା । “ମୋର ବିଆ ଫଟାଇ ଦିଅ…ତୁମର ରାଣ୍ଡି ବନାଇ ଦିଅ…” କହି ପ୍ରିୟଙ୍କା ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲା ।
ରାହୁଲ ପ୍ରିୟଙ୍କାକୁ ତା ବାଣ୍ଡ ଉପରେ ବସାଇ ଦେଲା – ପ୍ରିୟଙ୍କା ନିଜେ ତା ବିଆ ଭିତରେ ବାଣ୍ଡକୁ ନେଇ ଗାଣ୍ଡିକୁ ଉଠେଇ ପକେଇ ନିଜେ ନିଜେ ଗେହି ହେଉଥିଲା । ପରେ ମିଶନାରୀ, ଡଗି, ସାଇଡ୍, ସ୍ଟାଣ୍ଡିଙ୍ଗ୍ – ସବୁ ଭଙ୍ଗିରେ ଗେହିଗେହି ବିଆକୁ ଫୁଲେଇକି ନାଲି ପକେଇଦେଲା ।
ସାରା ରାତି ବାଣ୍ଡ, ବିଆ ମିଶି ଗରମ ରସ ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟର ଧାର ବୁହାୟ ଚାଲିଥିଲେ । ରାହୁଲ ବାରମ୍ବାର ପ୍ପ୍ରିୟାଙ୍କାର ବିଆ ଭିତରେ ଗରମ ଗରମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଢାଳୁଥିଲା ଓ କହୁଥିଲା, “ତୁମେ ମୋର ରାଣ୍ଡି ବେଶ୍ୟା…ଟୁମା ବିଆ ହେଉଛି ମୋ ବାଣ୍ଡର ଘର…କହି ଗେହି ଗେହି ବିଆରୁ ଫେମ୍ପଣ ବାହାର କରିଦେଲା ।”
ସକାଳ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଇଜଣ ପୁରା ନଗ୍ନ ହୋଇ ଗଡ଼ାଗଡ଼ି ହୋଇ ରହିଥିଲେ । ଏକ ରାତ୍ରିର ଏହି ଲଂଗଳା, ଗରମ ଓ ଅଶ୍ଳୀଳ ମିଳନ ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ଏକ ଅବିସ୍ମରଣୀୟ ଛାପ ପକାଇ ଦେଲା । ଭୁବନେଶ୍ୱରର ସେହି ହୋଟେଲ ରୁମରେ ସାରା ରାତ୍ରି କେବଳ ରାହୁଲର ବାଣ୍ଡ ଓ ପ୍ରିୟଙ୍କା ବିଆର ପଚପଚ ଶବ୍ଦ ସହିତ ଉଃ ଆଃ ଚିତ୍କାରରେ ଭରି ରହିଥିଲା । ଏହା ଥିଲା ରାହୁଲ ଓ ପ୍ରିୟଙ୍କା ବାଣ୍ଡର ମିଳନ ।