ଦୋକାନୀ ଆଳୁ ଗଦା ଉପରେ ମୋ ମମୀଙ୍କୁ ଗେହିଲାବେଳେ ଦେଖିଦେଲି

ହେଲୋ, ମୁଁ ମୋହିନୀ । ପୁଣିଥରେ ନେଇ ଆସିଚି ଆଉ ଏକ କାହାଣୀ, ଯାହା ମୋ ଜୀବନର ଏକ ସତ ଘଟଣା ଉପରେ ଆଧାରିତ । ଏ ହେଉଛି ସେତେବେଳର କଥା ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ୧୨ ବର୍ଷ ହେଇଥିଲା ଆଉ ମୋ ସାନ ଭାଇ ରବିକୁ ୮ ବର୍ଷ ହେଇଥିଲା ।

ଥରେ ମୁଁ ଓ ମୋ ଭାଇ ସ୍କୁଲରୁ ଫେରି ୪ଟା ବେଳେ ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ପ୍ରବଳ ଭୋକ ଲାଗୁଥିଲା । ହେଲେ ମମ୍ମି କହିଲା ଟିକେ ବସିକି ଟିଭି ଦେଖୁଥାଅ । ମୁଁ ପଡିଶା ଘର ଦୋକାନରୁ ଆଳୁ ଆଣିକି ଆସେ , ଭାଜିଦେଲେ ଭାତ ସହ ଖାଇବ । ଆମେ ବି ମମ୍ମି କଥା ମାନି ଟିଭି ଦେଖିବାରେ ଲାଗିଗଲୁ । ହେଲେ ଅଧଘଣ୍ଟା ଉପରେ ହେଲାଣି ମମି ଆସିଲାନି । ମୁଁ ଭାବିଲି ଘର ପାଖ ଦୋକାନରୁ ଆଳୁ ଆଣିବାକୁ ଅତି ବେଶୀରେ ୫ମିନିଟ୍ ଲାଗିବା କଥା, ଏତେ ସମୟ କଣ ?

ମୁଁ ମମ୍ମିକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଗଲି ଆଳୁ ଦୋକାନକୁ । ଦେଖିଲି ମମ୍ମି ନାହିଁ । ସେ ଦୋକାନରେ ଯୋଉ ପିଲା ଥିଲା ତାକୁ ପଚାରିଲି । ସେ କହିଲା ତୋ ମମ୍ମି କେତେବେଳୁ ଆଳୁ ନେଇକି ପଳେଇଲେଣି । ମମ୍ମି କୁଆଡେ ଗଲା ବୋଲି ଭାବିକି ବୁଲିଲା ବେଳକୁ ମମ୍ମୀର ଚପଲ୍ ଦେଖିଲି । ଜାଣିଲି ଏ ଦୋକାନୀ ଟୋକା ମିଛ କହୁଚି । ତାପରେ ମୁଁ ତାକୁ ନ କହିକି ହଠାତ୍ ଜୋର୍ କରି ଭିତରକୁ ପଶିଗଲି । ସିଏ ମୋତେ ରହ ରହ କହୁଥିଲା । ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଦୋକାନ ସାରା ଦେଖିକି ପଛପଟ ଗୋଦାମ ଘର ଭିତରକୁ ପଶିଗଲି ।

ସେଠି ଯାହା ଦେଖିଲି ଆଖିକି ବିଶ୍ୱାସ କରି ପାରିଲିନି । ମମ୍ମି ଗୋଟେ ବଡ ଗହମ ବସ୍ତା ଉପରେ ଶୋଇଛି । ତା ବାଳ ମୁକୁଳା । ଅମୃତ ଭଣ୍ଡା ଭଳିଆ ଦୁଧ ଦି ଟା ଝୁଲୁଛି ଅଧା ଖୋଲା ବ୍ଲାଉଜରୁ । ଦୋକାନର ମାଲିକ ମମ୍ମୀ ଉପରେ ଶୋଇକି ତା ଦୁଧ ଦିଟାକୁ ପାଳି କରିକି ଚୁଚୁମୁଚି । ଆଉ ମମ୍ମିର ଲୁଗା ଅଣ୍ଟା ଯାଏଁ ଟେକି ହେଇକି ଅଛି ।

ସେ ଦୋକାନ ମାଲିକର ଲୁଙ୍ଗି ବି ଅଣ୍ଟା ଯାଏଁ ଟେକି ହେଇକି ଅଛି । ଆଉ ତା ୧୦ ଇଞ୍ଚିଆ ମୋଟା ବାଣ୍ଡ ମମ୍ମିର ବିଆ ଫାଡିକି ଭିତରେ ପଶୁଛି ବାହାରୁଚି । ମମୀ ଖାଲି – “ମାଲୋ, ମରିଗଲି ଲୋ । କାଟୁଚି, ପରେ ଆସିବି” ବୋଲି ଚିଲୋଉଚି । ମୁଁ ଭଲରେ ଦେଖିଲି ସେ ବାଣ୍ଡକୁ ପୁରା କଳା ଅଜଗର ଭଳିଆ ହେଇଥିଲା । ବିଆ ରସ ଲାଗିକି ଚକ୍ ଚକ୍ ମାରୁଥିଲା । ସିଏ କେତେବେଳେ ମମ୍ମିର ଦୁଧ ଭୁଣ୍ଡିକୁ କାମୁଡୁଥିଲା ତ କେତେବେଳେ ତା ଓଠକୁ ଚୁଚୁମୁଥିଲା ।

ଏଇ ସମୟରେ ସେ ଦୋକାନୀ ପିଲା ଆସିକି ମୋ ପାଖେ ପହଞ୍ଚିଗଲା । ଆଉ କହିଲା – ଦେଖେ ତୋ ମମ୍ମି କେମିତି ଗିହାଁ ଖାଉଛି । ଆଉ ଟିକେ ଆଗରୁ ଆସିଥିଲେ ଆହୁରି ବହୁତ୍ କିଛି ଦେଖିଥାନ୍ତୁ । ଏତିକି ବେଳେ ସେ ଦୋକାନ ମାଲିକ ମମ୍ମି ବିଆରୁ ତା ମୋଟା ବାଣ୍ଡ କାଡିଲା । ମମ୍ମୀ ର ଫେଡା ବିଆ ଦେଖିଲି । ପୁରା ଲାଲ୍ ଲାଲ୍ ଦିଶୁଥିଲା । ଆଉ ତା ଭିତରୁ ଧଳା ଧଳା ରସ ବାହାରୁଥିଲା । ସେ ଦୋକାନୀ ବୋଧେ ତାର ସବୁ ପାଣି ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲା ।

ତା ପରେ ସେ ଦୋକାନ ମାଲିକ ମମ୍ମିକୁ ଓଲଟେଇ ତା ଗାଣ୍ଡି ମେଲେଇଲା । ମମ୍ମୀ ର ଗୋରା ଚିକଣିଆ ଗାଣ୍ଡି ମଝିରେ କଳା ଗାତ । ସେଠି ଟିକେ ନଡ଼ିଆ ତେଲ ଢାଳିକି ସିଏ ତା ବାଣ୍ଡ ପୁରେଇଲା । ସେତିକି ବେଳକୁ ମୋତେ ଲାଗିଲା ମୋ ଚଡ଼ି ଭିତରେ କିଏ ହାତ ପୁରେଇଲା ।

ମୁଁ ଏତେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇକି ମମ୍ମି ଆଉ ସେ ଦୋକାନ ମାଲିକର ଗିହାଁ ଗେହିଁ ଦେଖୁୁଥିଲି ଯେ, ଜାଣି ପାରିଲିନି କେତେବେଳେ ସେ ଦୋକାନ ପିଲା ମୋ ଫ୍ରକ୍ ଟେକିକି ମୋ ଚଡ଼ିରେ ହାତ ପୁରେଇକି ବିଆକୁ ଘଷୁଚି । ଆଉ କହିଲା – ତୁ କେବେ ଖାଲି ସମୟ ଦେଖିକି ଆସିବୁ ଯେ ଆମେ ବି ଏମିତି କରିବା । ମୋ ବିଆ ବି ଓଦା ହେଇ ଯାଇଥିଲା । ସେତେବେଳକୁ ମମ୍ମି ଗିହାଁ ଖାଇକି ଉଠୁଥିଲା । ମୁଁ ତରତରରେ ମୋ ଚଡ଼ିରୁ ସେ ଦୋକାନୀ ପିଲାର ହାତ କାଢ଼ିକି ଘରକୁ ଦୌଡିଲି ।

କିଛି ସମୟ ପରେ ମମ୍ମି ଘରକୁ ଆସିଲା । ମୁଁ ପଚାରିଲି ମମ୍ମି ଏତେ ସମୟ କଣ କରୁଥିଲୁ । ମମ୍ମି କହିଲା – ପଚାରେନା ପଚାରେନା ଆଳୁ ଯୋଉ ରେଟ୍ ହେଇଛି କିଣିବା ମୁସ୍କିଲ । ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଜାଣିଥିଲି, ଯେ ଆଳୁ ଯେତେ ରେଟ୍ ହଉ ନା କାହିଁକି ସେ ଦୋକାନୀ ଭଲରେ ଆଦାୟ କରିଛି ମମ୍ମିଠୁ ।